Hayatta bir sebebimiz var

En çok yoldayken düşünüyorum, şu anki gibi.  

Kendimi tanımak için iyi bir vesile yol. Son bir senede beni, eşimi, DeDo’mu bir daha keşfettim. İnsanın içinde ne kadar geniş bir sevme gücü var, bir daha gördüm. 

Sevdiğimiz herşeyi biz koyuyoruz yerli yerine. Sevmediklerimizi ayıklamak, ön sıraları güzelliklere vermek elimizde aslında.

Şimdi artık bir de Mimu’m var. Boncuk gözleriyle bakıp annecim dedi mi, dünyalar genişliyor.

Böylesini seçtik biz ailecek. Zorlukları da olacaktı, biliyordum, biliyorduk ama seçtik. Seçimlerimizi yeşertmek elimizde.

Yürürken sokaktaki ağaçlara isim takıyor Mimu’m; bu ben, bu anne, bu baba, bu De ve bu Do diyor. Aile olmayı öğreniyor, o da bunu seçiyor bence usulca. Mutlu olmanın yollarını seçiyor.

Polyanna değilim. İyi şeylere odaklanmanın gücünü keşfedenlerdenim sadece. Yoksa, yorulmuyor muyuz? Sabrımızın dibe vurduğu olmuyor mu? Şu gün bitsin de çocukların hepsi uyusun dediğimiz olmuyor mu? Üç çocuğumun herhangi birini ihmal ettiğimi hissettiğim anlar olmuyor mu? Eşimi, işimi, dostlarımı sıraya koyamadığımı fark ettiğim… Hepsi oluyor. 

Ama, hayatta bir sebebim var. Bu zaman zaman yüksek sesle, kuvvetle konuşuyor bana. Zaman zaman usul usul, arada bir cılızca konuşuyor. Bazen de bir duvar kadar sağır oluyor etraf. Ama o sebebe kulak veriyorum her duyduğumda. Benim gücüm o seste saklı. 

Küçük canları yeşertmek, hayatı keşfetmelerine destek olmak, neşelerine ortak olmak, iç seslerini bulmaları için yol göstermek, aile olmanın huzurunu bilerek büyümelerine gayret etmek, alternatif patikaları es geçmemelerini sağlamak, küçük mutlulukları kalplerine dizebilmeyi öğretmek… Sanırım benim de varoluş nedenim bu, hayattaki sebebim…

Ya sizin? 

  

Reklamlar

About limonatta

Hem ikiz annesi, hem de minik adamın koruyucu annesi. Çocuklarıyla birlikte öğrenmekten keyif alanlardandan.
Bu yazı genel, kanatlar, mutlu anne, seyahat içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

2 Responses to  Hayatta bir sebebimiz var

  1. Pelin dedi ki:

    Selam dev yürekli kadın, güzel ruhlu anne. Bugün çok sevdiğim bir arkadaşım, “babalarım” başlıklı yazınızı okumamı istedi ve yazıda anlatılanlar aslında kızım ve benim hayatımıza da dokunduğundan daha bir anlamlıydı ve sonrasında bu içten paylaşım beni buralara kadar getirdi.
    Okurken boğazımda düğümlenen sözcükleri yazmak istedim size; biyolojik anne baba olup da anne ve baba olmayı beceremeyen, oyuncak isteyen çocuk gibi kendi duygularını tatmin ettikten sonra bu harika miniklerin sorumluluğunu kaldıramayan, o canları tüm bencillikleri ile kendi hayatlarına engel gören ve sadece görev bilinci ile çocuklarına yaklaşan ya da bunu da yapamayan varlıklara karşın, iki canı varken başka bir cana da gönül ve emek veren insanların varlığını görmek kelimelere sığdıramadığım bir duygu yoğunluğu…Ruhunuza, emeğinize ve kaleminize sağlık.

    • limonatta dedi ki:

      Sevgili Pelin. Sabah gözümü bu harika cümlelere açtım. ÇOK teşekkür ederim. Ne kadar içten ifade etmişsin… Ben hislerimi ifade etmezsem sanırım hep eksik kalıyorum, o yüzden yazıyorum. Sana da ulaşabildiysem ne mutlu.
      Mimu’şa gelince… o bize bir armağan. Hayatımızı farklı görebilmemizi sağlayan ve artık bizi dönüştüren bir armağan. Ve tüm çok kıymetlilerde olduğu gibi onun da ince dikenleri var 😊 ama her geçen gün daha umut dolu oluyoruz, ileriye dönük.
      Yeniden okumak ve okunmak ümidiyle, kızına ve sana sevgiler 🍀

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s