Üzülmek ve Şükretmek

Facebook’ta takip ettiğim bir sayfa var. Dünyanın bir başka ucunda sadece insan profilleri fotoğraflayarak başladığı bir yolculukta bugün milyonlarca insan tarafından takip ediliyor. Humans of New York (HONY). Olduğu gibi fotoğraflıyor insanları, onlar da hikayelerini eğer istiyorlarsa, paylaşıyorlar. İşte bu ‘olduğu gibi’lik dokunuyor insana. Bir başkasını merak ettiğimiz için okumuyoruz, sadece kalbimize dokunduğu için okuyoruz.

HONY son birkaç haftadır çocuk kanseri için bir bağış kampanyası yürütüyor, hastanelerle ortaklaşa. Mucizeler, acılar, çaresizlikler, cesaret, büyük kalpler, savaşçılar… Hepsi orada. Hepsi bir hastanenin koridorlarında.

Bu sabah sayfada Max’in annesini okudum. Çok üzüldüm. Zaten bir anne olarak, anlamak için empati kurmamız bile gerekmiyor. Acı öyle bir şey ki, karşı tarafa dümdüz geçiyor. O saatten beri aklımın bir köşesi, Max’te ve Max gibi tüm çocuklarda. Doğanın bir adaletsizliği var, nedenini sorgulayamıyoruz. Öyle. Başa çıkmaya çalışıyoruz. Bazen o kadar büyük ki adaletsizlik, çaresizce kabul ediyoruz. Max’in annesi gibi.

Bunları üzülelim diye yazmadım aslında. İçimde tutmak istemiyorum, o doğrudur. Ama bir yandan da, istedim ki; şükredelim. Seçerek ya da kendiliğinden, neyi kabul etmişsek yaşamımızda; ona, onlara şükredelim.

Çocuğumuz şişman mı? Çok mu hareketli, ya da biraz geriden mi geliyor yaşıtlarına göre? Bir zorluğu mu var onu diğerlerinden ayıran? Olsun. Şükredin. Şükretmek de bir farkındalık aslında. Var olduklarına dair bir farkındalık. Eğer yapabileceklerimiz varsa, zaten bir anne olarak peşini hiç bırakmıyoruz. Son birkaç ayda öyle annelerle tanıştım ki, yine emin oldum: Kadınlar hep savaşçı, hep yapıcı, inşa edici, hep güçlü. Geriye değil, ileriye bakıyorlar.

Mesela Elif Ada’nın Annesi Duygu, (Elif Ada’nın annesi)

Mesela otizmli bir kızı olan Sezen, (Sezen’in konuşması)

Mesela down sendromlu bir oğlu olan arkadaşım Arzu,

Mesela otizmli bir kızı olan İlksen, (İlksen’in konuşması)

Mesela Asel’in annesi, (instagram’da @bir_annenin_otizm_gunlugu)

Mesela bekar anne olan Nur, (Nur’un konuşması)

Mesela bekar anne olan kız kardeşim Ekin.

Ve eminim daha niceleri…

aö

Üzülmek ve şükretmek. Hayatın bize sunduğu zorluklara rağmen ilerleyebilmek için bazen her iki duyguya da ihtiyacımız oluyor. Bir gün geliyor ki, üzülüyoruz. Zaman zaman çok derinden hem de. Ve sonra gün geliyor, şükrediyoruz… Çünkü ilerlemek için daima bir güzel nedene ihtiyacımız var.

Yanı başımızda o güzel neden çoğu zaman, görüyorsunuz değil mi?

Reklamlar

About limonatta

Hem ikiz annesi, hem de minik adamın koruyucu annesi. Çocuklarıyla birlikte öğrenmekten keyif alanlardandan.
Bu yazı koruyucu aile içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s