Rich Roll’u takip ediyor musunuz; çok iyi bir podcastçi. Bugün 56 yaşında ve hayatının değişimi otuzbir yaşında rehab’e girmesi ile başlıyor. Kırklarının başında bu iş böyle gitmeyecek, diyerek bitkisel beslenmeyi seçiyor ve Ultraman yarışlarında dereceler elde ediyor. Bugün podcastlerinde, şu bir defalık hayatta en iyi halimizi nasıl bulabiliriz düşüncesi ile meşgul olan insanlarla içten ve derin sohbetler yapan bir konuşmacı. Şiddetle tavsiye ederim.

‘Bu hayatta en iyi halime nasıl ulaşırım’ sorusu zor bir soru, değil mi? Biraz tehlikeli hatta, insan çok kısa sürede eliyle kenara itebilir. Bu sorunun üzerine giden insanları o nedenle gıpta ile izliyorum. Hepimizin en iyi hali başka başka; herkes büyük kilolar verip triatlona katılacak demiyorum. Ama uzun ve sağlıklı bir ömrü hedeflediğimizde birçok konuda kendimiz için en iyi olanı araştırmaya başlarız. En iyi halimiz sadece bedensel olarak fit olmamız anlamına gelmiyor. En üretken, en faydalı, en mutlu ve zihinsel olarak en temiz vesiyonlarımızı araştırmamız anlamına geliyor.

Değişim adım adım yaklaşan ve zorluklarını kucağınıza bırakan bir yolcu gibidir. Yanı başınızda, sizinle beraber seyahat eder ama elinizden tutmaz. Bulduğu tüm çakılları ceplerinize doldurur, sizi peşinden koşturur, arada bir gelip içtenlikle sarılır, cesaretlendirir. Ama hiçbir yolu sizin yerinize yürümez. Bazen bir adım önden gider; ardına döner bakar, e hadi, der. Bazen de inadına arkalarda kalıp, sizin patikadaki çalıları kendi başınıza aralamanızı bekler.

Yaşım belli bir eşiği geçti. Geriye dönük bakmanın hiçbir faydası olmadığının ayırdına varıyorum. Şu an var ve belki de, yarın. Yarın çocuklarımla zaman geçirmek istiyorsam, şu ana iyi bakmam gerekli. Onlar artık büyüdü, kendi yollarına gidiyorlar. Atacakları güzel adımlar olacak ve ben de yanlarında olmak istiyorum. Yanlarında, sağlıklı ve mutlu. Örneğin Do’nun kuracağı işin ne olacağını merak ediyorum, nasıl bir yönetici olacağını hayal ediyorum. De’nin gireceği kumpanyanın nerede olacağını merak ediyorum, onu hangi şehirde ve sahnede izleyeceğimi… Mimu’nun kendi hayatının kontrolünü eline alacağı günü görmek istiyorum mesela. Bunlar hep yarın.

Son iki senedir bitkisel beslenme yollarına girdim, mesela. Kendiliğinden akıp gidiyor. Vicdanen bu değişikliğe ihtiyaç duyduğumdan olsa gerek, zorlanmıyorum. Hatta kendimi tebrik etmeyi ihmal etmiyorum. Çünkü yarınki sağlığıma yatırım yaptığımın farkındayım. Yeni tarifler araştırıyorum, deniyorum. Değişiklik güzeldir.

Gençken ilgi duyduğum ve sonra yol boyunca uzak düştüğüm meraklarım var. Elliyi geçmiş de olsam, iyi bir film izlediğimde duyduğum heyecan aynı. Yirmili yaşlarımda tek başıma festivallere nasıl gittiğimi, çocuklara hamile iken aldığım sinema eğitimlerini hatırlıyorum. O Aslı hala içimde. Dün akşam izlediğim bir Fransız filmi bunları tekrardan bana düşündürebiliyorsa, hala içimde. Yazmayı seviyorum mesela. Çocuk edebiyatına olan sevgim hiç eksilmiyor, yaş elliiki de olsa heyecanlar değişmiyor. Bir kere yazabildiysem, yine yazabilirim diye düşünüyorum mesela. Mimu yolculuğuna başka kitaplarda devam edebilir.

Bir kenarda çiziktirmeye devam ediyorum mesela. Toplantı defterlerimin ara sayfaları bir sürü küçük arkadaşla dolu. Bu küçük insanlar bana gündelik yaşantımda umut veriyor. Kalemimde içimdeki çocuğun sesini duyuyorum, iyi geliyor.

Bazı sabahlar zihnim dağınık uyanıyorum. Güne mutsuz başlıyorum. Öyle zamanlarda ilk fırsatta kendime şunu soruyorum: Elliden sonra şansım var mı? Evet var. Öğrenmeye, yeni şeyler denemeye devam etiğim sürece var. Yeni bir Aslı olmam elbette ama hareket halinde olduğum sürece şansım var. Sevdiğim ve becerebildiğim şeylere odaklandığım sürece, elliden sonra da şansım var.

4 gün sonra bir yaş dönümü daha kapımda. Şimdiye dek hep büyüttüğüm ailem için dileklerde bulundum. Bu defa ben. Kendimin en iyi haline çıktığım bir yolculuktayım. Pıt pıt omzuma vuruyorum, unutmayım diye de buraya yazıyorum :-). Şansım var.